A lot of people, when they visit Namibia, want to visit during the winter because of the cooler weather. But also because when they think wet season, they think European rain… weeks, days of endless down pouring. Grey, dim light and no sunshine. But in Namibia it doesn’t rain like that.

We have one awesome build it up towards rain. Massive big white clouds that loom and just get bigger and bigger. Thunder-and-lightning displays that shoots shivers down your back. And then, when the rain starts hitting the ground; big fat drops that sounds like rocks on the roof. It pours. Sometimes for only ten minutes. Sometimes for three hours or more.

When it stops, the whole earth comes to life. And the smell. Oh my word, the smell. There is no apt word to describe the African earth after the rain. If only I could bottle that smell, I would be a millionaire!

©Mariette du Toit, 2009 – Etosha National Park

Baie toekomstige toeriste maak seker hulle besoek Namibië in die winter wanneer dit koeler is en ek verstaan dit, maar baie besoek ons in die winter omdat die somer Namibië se nat-seisoen is. Buitelanders dink aan reën as weke, dae van grou, nat weer. Reën wat net nooit ophou nie en mens tot die huis verban.

In Namibië lyk die reën ietwat anders. Die wolke bou vir ure op. Sulke dik, wit wolke wat dreig om alles oor te neem. En as hulle genoeg saamgepak het, en die donderweer en weerlig span saam om een van die grootste skouspele ter aarde te gee, dan bliksem die hoendervleis uit my uit. Die druppels wat dan begin val, betree nie die aarde saggies soos ‘n trapsuutjie nie. Die stort soos klippe op die aarde neer en dit maak alles nat van bo tot onder. Dit gooi. (Ons praat ook van dit reën ou tannies met stok kierries, maar hierdie sal net sin maak as jy dit beleef). Soms reën dit skaars vyf minute, soms langer as drie ure. As dit dan sou ophou, kom die hele aarde tot lewe. En die reuk….

Die reuk van Afrika reën. Daar is net mooi geen woord of versameling daarvan, wat dit kan beskryf nie. As ek net die reuk sou kon bottel, was ek dan ‘n millionêr!

As dit net weer wil reën.

I wonder how much there is under the deep waters of the ocean that we have never seen or heard about? When I was a child, the Loch Ness Monster (Nessie) fascinated me. Today I’m more interested in the lurking secrets of the ocean. What I wouldn’t give to have a peek at the undiscovered wonders.

©Mariette du Toit, 2018, Skeleton Coast

Ek wonder hoeveel dinge daar diep onder die water is, waarvan ons nog nooit gehoor het nie, of nog nooit gesien het. Toe ek jonger was, het die Loch Ness Monster my totaal en al fassineer. Maar vandag wonder ek oor die monsters in die see – wat is daar wat ons nog nooit gesien het nie. Wat ek sou gee om te kon uitvind…

I have to admit, it amazes me every single time that I find a tree growing out between rocks, or little stream emerging from the sand. But what amazes me the most is a plant that can grow in the dunes.

Dunes? How on earth? It is a hostile environment to say the least, the rain is less than nothing and the heat ridiculous. And yet… here they are.

© Mariette du Toit, 2018, Namib Desert

Ek moet erken, plante wat net uit niks uit groei, fassineer my eindeloos! ‘n Wilde vy wat so kronkel-kronkel tussen die rotse uit, ‘n stroompie water wat sommer hier op die oopgrond begin vorm en dan enige plant in die woestyn. Hoe op dees aarde?

Ek meen, duine sand is nou nie juis ideaal vir plante nie. Dis onmoontlik warm, die kondisies verander die heeltyd, geen reën… en tog is daar lewe in die woestyn.

This is another photo taken on the morning that I struggled to get enough contrast between the sky and rocks. So I started moving around hoping for the best.

Here the sun just broke through the clouds as I closed in on the main Epupa Falls.

©Mariette du Toit, 2018 – Epupa Falls

Hierdie is nog een van die foto’s geneem op die oggend wat ek gesukkel het met kotras. Die wolke het gemaak dat die lig baie sag is – ideaal vir familie portrette, maar nie vir dit wat ek ingedagte gehad het nie.

Hier het die son net deurgebreuk toe ek naby die hoof Epupa valle self gekom het.

Epupa Falls

We all have a special place that we use to heal. To become human again. I have two such places. This is one of them.

It was still dark when I made my way from our room, stumbling along the way to the “designated” spot for photography. The cloud cover was thick and heavy. The humidity clung to my skin as I walked on.

Arriving at the spot I realised that the sunrise I was hoping on, wasn’t going to happen. The clouds were just too thick to the east. So I got down on my bum and enjoyed my morning coffee while playing a bit with my camera settings. Eventually I gave up and headed back. This is one of the photos that I took while playing with my camera.

It taught me a valuable lesson that I sometimes tend to forget. It is always worth getting up in the morning, no matter how dark that cloud. Always.

©Mariette du Toit, 2019, Epupa Falls

Elke mens het ‘n plek waar hy weer heel kan raak. Mens kan word. Ek het twee sulke plekke. Hierdie is een van hulle.

Dit was nog skemer toe ek my pad uit ons kamer moes vind om die stappie aan te pak na die plek waarvandaan ek hierdie foto wou neem. Die wolke was dig en toegetrek wat dit nog donkerder gemaak het. Dit was bedompig en dit het gevoel of ek in my eie sweet stap.

By my plekkie aangekom, het ek gou die situasie bereken – daar sou nie vanoggend ‘n sonsopkoms wees nie. Die wolke was net te dig. Ek stel maar toe my kamera op, skink my ou koffietjie en begin wag. Toe die lig verkleur het ek maar so hier en daar geneem en met my kamera gespeel. Wat anders moes ek doen – ek het nou al die pad gestap. Hierdie was een van my “speel” foto’s. Dit het my net weer laat besef – elke oggend is die moeite werd om op te staan. Maak nie saak hoe donker daai wolk nie.