A lot of people, when they visit Namibia, want to visit during the winter because of the cooler weather. But also because when they think wet season, they think European rain… weeks, days of endless down pouring. Grey, dim light and no sunshine. But in Namibia it doesn’t rain like that.

We have one awesome build it up towards rain. Massive big white clouds that loom and just get bigger and bigger. Thunder-and-lightning displays that shoots shivers down your back. And then, when the rain starts hitting the ground; big fat drops that sounds like rocks on the roof. It pours. Sometimes for only ten minutes. Sometimes for three hours or more.

When it stops, the whole earth comes to life. And the smell. Oh my word, the smell. There is no apt word to describe the African earth after the rain. If only I could bottle that smell, I would be a millionaire!

©Mariette du Toit, 2009 – Etosha National Park

Baie toekomstige toeriste maak seker hulle besoek Namibië in die winter wanneer dit koeler is en ek verstaan dit, maar baie besoek ons in die winter omdat die somer Namibië se nat-seisoen is. Buitelanders dink aan reën as weke, dae van grou, nat weer. Reën wat net nooit ophou nie en mens tot die huis verban.

In Namibië lyk die reën ietwat anders. Die wolke bou vir ure op. Sulke dik, wit wolke wat dreig om alles oor te neem. En as hulle genoeg saamgepak het, en die donderweer en weerlig span saam om een van die grootste skouspele ter aarde te gee, dan bliksem die hoendervleis uit my uit. Die druppels wat dan begin val, betree nie die aarde saggies soos ‘n trapsuutjie nie. Die stort soos klippe op die aarde neer en dit maak alles nat van bo tot onder. Dit gooi. (Ons praat ook van dit reën ou tannies met stok kierries, maar hierdie sal net sin maak as jy dit beleef). Soms reën dit skaars vyf minute, soms langer as drie ure. As dit dan sou ophou, kom die hele aarde tot lewe. En die reuk….

Die reuk van Afrika reën. Daar is net mooi geen woord of versameling daarvan, wat dit kan beskryf nie. As ek net die reuk sou kon bottel, was ek dan ‘n millionêr!

As dit net weer wil reën.

I wonder how much there is under the deep waters of the ocean that we have never seen or heard about? When I was a child, the Loch Ness Monster (Nessie) fascinated me. Today I’m more interested in the lurking secrets of the ocean. What I wouldn’t give to have a peek at the undiscovered wonders.

©Mariette du Toit, 2018, Skeleton Coast

Ek wonder hoeveel dinge daar diep onder die water is, waarvan ons nog nooit gehoor het nie, of nog nooit gesien het. Toe ek jonger was, het die Loch Ness Monster my totaal en al fassineer. Maar vandag wonder ek oor die monsters in die see – wat is daar wat ons nog nooit gesien het nie. Wat ek sou gee om te kon uitvind…

I had a family shoot on the beach, but they were running late as one of the kids got car sick on the way there. Oh, the life of a family photographer. Normally I would be bored, but not on this morning.

I had a shot in mind, so I got out of my car, shivering from the cool mist moving over the coastal line. Armed with a cup of coffee, I set up my tripod and started shooting.

I tried a multiple amount of angles, settings.. but I think of all the shots I took, I like this one best.

I called it “breathing” as it reminds me of the reaction my warm breath has with the ice-cold air in winter.

©Mariette du Toit, 2018, Vierkant Klip, Swakopmund

Alleen, vroeg op die strand – aan die wag vir ‘n familie vir ‘n hul foto sessie. Een van die kinders het motor-siek geword en het my dus verplig om te wag.

Gewoonlik sou ek redelik frustreerd wees dat ek my boek vergeet het, maar hierdie oggend het ek ‘n foto in gedagte gehad en het dus met my Stanley onder die arm uit die motor geklim, die koue liggie embrace en my driebeen begin opstel.

Na ‘n hele klomp hoeke en verstellings het ek op hierdie een besbluit. Dis “breathing” of “asem” genoem omdat dit my herhinner aan die wolkies wat mens blaas op ‘n yskoue oggend.

Love is to;

sit silently; listen.

Sometimes it just to sit.

Love is to look through black and white glasses,

only to see colour.

Love is to break down walls, move boundaries,

to fly over the unknown, together.

Love,

is sometimes just to be quiet.

 

©Mariette du Toit, 2018, Pelikane

 

Die liefde is soms om in stilte net te sit,

te luister. Of soms, om sommer net te sit.

Die liefde,

is om deur ‘n bril van wit en swart te kyk,

en kleur te sien.

Liefde is om mure af te breuk, grense te verskuif,

om saam oor die onbekend te vlieg.

Die liefde,

is soms net stil.

pelican-bird_mariette-du-toit_namibia

I have to admit, it amazes me every single time that I find a tree growing out between rocks, or little stream emerging from the sand. But what amazes me the most is a plant that can grow in the dunes.

Dunes? How on earth? It is a hostile environment to say the least, the rain is less than nothing and the heat ridiculous. And yet… here they are.

© Mariette du Toit, 2018, Namib Desert

Ek moet erken, plante wat net uit niks uit groei, fassineer my eindeloos! ‘n Wilde vy wat so kronkel-kronkel tussen die rotse uit, ‘n stroompie water wat sommer hier op die oopgrond begin vorm en dan enige plant in die woestyn. Hoe op dees aarde?

Ek meen, duine sand is nou nie juis ideaal vir plante nie. Dis onmoontlik warm, die kondisies verander die heeltyd, geen reën… en tog is daar lewe in die woestyn.